Delft, 17de eeuw. In het huis van de bekende kunstschilder Johannes Vermeer wordt Griet aangenomen als dienstmeid. Ze heeft het niet makkelijk met de vrouw van Vermeer en met zijn inwonende schoonmoeder, die de plak zwaait. Om nog maar te zwijgen van één van de kinderen Vermeer. Ze moet zich ook schikken naar Tanneke, een oudere dienstmeid. Maar Griet heeft zo veel meer talent en aantrekkingskracht. Dat beseft ook de kunstschilder zelf, die haar meer en meer begint te vragen... Niet alleen het verhaal op zich is mooi (niet als literaire hoogvlieger), ook de omkadering. En Tracy Chevalier kàn schrijven: ze verstaat de kunst om de verschillende karakters te typeren en uit te spelen. Dat maakt het levendig. Ze houdt de vaart erin en weet een zekere spanning te creëren. Katholiek-protestant, arm en rijk, sterke familiebanden, standenverschil, het speelt allemaal een rol in deze prachtige historische roman. Telkens valt op hoe ingenieus Chevalier haar verhaal in elkaar heeft gezet: vele terloops vermelde fait-divers zijn later van betekenis. Langzaam verovert Griet haar plaats in het huishouden, al blijft het dansen op een slappe koord. Haar sterke persoonlijkheid komt knap uit de verf evenals Vermeers zwijgzaamheid en de lafheid van zijn schoonmoeder. Dit alles in combinatie met de zwakke positie van een dienstmeid, die de status van lijfeigene nauwelijks oversteeg. Van alles wat er gebeurde kon zij beschuldigd worden. Het laatste hoofdstuk springt 10 jaar verder in de tijd en is nog een laatste meesterlijke toets van de schrijfster.